संथ मनाचा थांग कळेना कधी शुन्यात अथांग जग ते कधी अनंत विश्वात अपि तू बसे कड्यावर रमे एकटे कधी वाटते बरसावे नभ कधी आवडे निरव दुर्लभ क्षणांच्या आठवात कधी ते मुरत रहाणे .. प्रगल्भ होणे उरे अंतरी सल एखादी कंप पावते स्थिर समाधी प्रवाही मग तियेच्या कधी ते वहात रहाणे .. चिंब होणे संथ मनाला अशांत समयी दिस सरताना संध्याछायी क्षितिजीच्या कुटीत कधी त्या सोडून येणे .. पुन्हा उमलणे ©️विजयकुमार पानसरे