तळपत तरळत प्रचंड गर्जत गर्द कभिन्न नभास छेडत स्थूल शांतता पायी तुडवत जन मनाचा कंप उडवत खट्याळ सारे खेळ खेळत आभाळातून भुईस बरसली शून्यातून अस्तित्व उभारून अंधाराला क्षणात फोडून कालीचा अवतार घेऊन अनंतशक्ती गळ्यात लेऊन शिवतांडव प्रत्यय घडवून प्रलयशलाका सूक्ष्म दाहून आकाशातून पुन्हा प्रसवण्या भूमीच्या गर्भात विसावली शांत झाली... ©विजयकुमार पानसरे
प्रगट सामोरी उभी कधी तू कधी स्वप्नातली सखी तू आभास कधी तुझा सुखाचा कधी कविता लता कधी तू शांत तजेली उषा कधी तू कधी हुरहूरणारी संध्या तू निर्मळ शीतल छाया कधी तू जगावेगळी माया तू तू रेशमाचा बंध हवासा गुंफणारी माला कधी तू कधी झुळूक तू वाऱ्याची दरवळणारा सुगंधही तू दवबिंदू तू पर्णा वरचा सूक्ष्म त्यातली सृष्टी तू मधुर सुधारस तू फुलांचा त्यावर मोहक पाखरु तू भास मनीचा श्वास जीवाचा सहवास हवासा फक्त तू आणि तू!! ©विजयकुमार पानसरे