मोबाइल आणि सीम

शोभावे दिस पुन्हा, ऊन सावल्यांनी भिजावे मन पुन्हा, चिंब चांदण्यानी सरावी उदासी, ल्यावा चैतन्याचा नूर मातीमोल सारा स्वार्थ, यावा मायेला बहर ओसरावा सर्व काठ, पुन्हा जीवन फुलावे देव घेऊन मस्तकी, लोका आनंदे डुलावे निवळाव्या साऱ्या चिंता, सुख पुरून उरावे लाख पाखरांचे थवे, उंच आकाशी उडावे दूर वाटेतले खोडे, व्हावे जीवन प्रवाही सुटतील सारी कोडी, जरी उरलीत काही व्हावे मळभही दूर, लख्ख उजेड आकाशी  गीत गाईन नव्याने, गाठ बांधुनी मनाशी ©️विजयकुमार पानसरे

अधांतर काठालगतच्या घाटावरती, बसलो होतो पाय सोडूनि सोडूनि सारे पाप ताप ते, शमवित तेवत विस्तव जो मनी मनी पोकळी सुन्न उदासी, आठवण येई लांब कुणाची कुणीतरी त्या तिरावरती, हाक देतसे बोलावितसे   तिर तिकडचा रम्य हिरवळ, झरे वाहती त्यातून खळखळ खळाळत्या ज़ळी सोडूनि नौका, पुढे सरकण्या त्या तीरावर तिर सोडूनी पुढे चाललो, मध्य गाठला थमलो क्षणभर क्षणेक वळलो आणि पाहिला, सोडला मी जो.. तोही तीर इथून आलो तिथे चाललो, दोन्ही दृश्ये असती समान समान अंतरी दोन्ही तीर हे, मध्यावर मी विराजमान जिथे थांबलो तिथेच खिळलो, अंतरी असे विराट काहूर प्रत्येक विचार वाजवीतसे, कैक विषयांचे ढोल बिगुल मध्य जैसा असे एकटा, मीही एकटा या मध्यावर अवकाशात जैसा ध्रुवतारा, सजे एकटा.. परी अधांतर येणे जगणे रमणे जाणे, असे एकटे सत्य निरंतर मनुष्यप्राणी असे एकटा या मध्यावर या तीरांवर ©️विजयकुमार पानसरे